เติมต่อจากขายหัวเราะ
แม่ถามลูกชายว่าส่วนไหนของร่างกายมนุษย์ ที่สำคัญที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลูกชายได้ทายสิ่งที่คิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูก
เมื่อตอนยังเป็นเด็กเล็ก เคยคิดว่าการได้ยินเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุด สำหรับคนเราในฐานะที่เป็นมนุษย์ ดังนั้นเด็กชายจึงบอกแม่ว่า “แม่ มันคือ หู” แต่แม่บอกว่า “ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมากหูหนวกแต่ก็ยังอยู่ได้ ลูกลองคิดดูใหม่ แล้วคราวหลังแม่จะมาถามใหม่นะ”
หลายปีผ่านไปก่อนที่แม่จะถามอีกครั้ง ตั้งแต่ทายผิดครั้งแรกเด็กชายก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา และในตอนนี้ก็บอกกับแม่ว่า “แม่ การมองเห็นสำคัญมากสำหรับมนุษย์ทุกๆคน ดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลย ที่สำคัญที่สุด” แม่มองมาที่ลูกชายและบอกว่า “ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบยังไม่ถูกจ้ะ เพราะว่ายังมีคนมากมายที่ตาบอดแต่ก็ยังอยู่ได้”
เด็กชายอึ้งไปอีกครั้ง แต่ก็ยังพยายามค้นคว้าหาความรู้ต่อมาอีกหลายปี และแม่ก็ยังคงถามอีกหลายครั้ง และทุกครั้งคำตอบของแม่ก็คือ “ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุกๆครั้งนะจ๊ะลูกรัก”
จนเมื่อปีที่แล้วคุณปู่ของเด็กชายตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้ แม้แต่พ่อของเด็กชายก็ร้องด้วย ตั้งแต่จำความได้มันเป็นครั้งที่สองที่เคยเห็นพ่อร้องไห้ ขณะที่กำลังกล่าวอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่ แม่ของเด็กชายมองมาแล้วก็ถาม ว่า “ลูกรู้หรือยัง ว่าส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด”
เด็กชายรู้สึกงุนงงที่แม่มาถามเอาตอนนี้ เด็กชายคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมของเด็กชายกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของลูกชาย และก็บอกว่า “คำถามนี้สำคัญมากกลูก มันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา สำหรับอวัยวะต่างๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญในอดีตที่ผ่านมา และแม่ได้บอกกับลูกว่ามันผิดมาตลอด พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่า ทำไมมันถึงผิด แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียน บทเรียนที่สำคัญที่สุด”
แม่ก้มลงมองด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนหนึ่งพึงจะทำได้ ตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า
“ลูกรัก ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ ‘บ่า‘ จ้ะ”
เด็กชายถามแม่ว่า “เป็นเพราะมันคอยรองรับหัวของเราไว้ใช่มั้ยครับ”
แม่ตอบว่า “ไม่ใช่จีะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับศรีษะของเพื่อนของเรา หรือคนที่เรารักเมื่อยามที่เขาร้องไห้ คนเราทุกคนต้องการบ่าใครสักคนไว้ คอยซบเมื่อยามร้องไห้ในช่วงเวลาของชีวิต ลูกรัก แม่เพียงแต่หวังว่าลูกจะมีเพื่อน และคนรักที่จะมีบ่าพร้อม ที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้ยามเื่มื่อลูกต้องการ
ตรงนั้นเองทำให้เด็กชายรู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเราคือ “การไม่เห็นแก่ตัว” และมันคือ “ความรู้สึกร่วมรับรู้ กับความเจ็บปวดของคนอื่น” คนเราอาจจะลืมสิ่งที่พูด.. คนเราอาจจะลืมสิ่งที่ทำ.. แต่ไม่มีใครลืมสิ่งที่ทำให้เขา “รู้สึก” ได้..
เพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า.. เราไม่ได้เห็นกันตลอดเวลาหรอก แต่ก็รู้สึกได้ว่าพวกเขาอยู่ที่ตรงนั้นกับเราเสมอ..
